Reactie Ank Stork, MHT Purmerend - MHT Nederland

Zoeken
Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Reactie Ank Stork, MHT Purmerend

Wist u dit? > Anneke Grönloh treedt op met zuurstofles

Purmerend, 11 augustus 2016

Goedemorgen Jan,
 
In 1962 ging ik naar de 3-jarige ULO in Amsterdam Zuid. Ik kreeg daar twee vriendinnen, Marijke en Femmy. Femmy had een bekende achternaam: Grönloh en heette oorspronkelijk Tjoela maar wilde op school niet zo worden genoemd. Ze was het jongste zusje van Anneke. Moeder Grönloh met haar dochters woonden in de Uiterwaardenstraat, ik dacht op nr. 92. Marijke, Femmy en ik waren de kleinsten van de klas en stonden dan ook met gym achteraan in de rij en geen van drieën waren we gek op sporten. 

We trokken heel veel met elkaar op en werden dikke vriendinnen. Maakten dikwijls met elkaar huiswerk, gingen gezellig winkelen en luisterden met en bij elkaar naar muziek. Op schooldagen aten we tussen de middag bij elkaar; Marijke haar vader had een slagerij en had van die heerlijke ham. In huize Grönloh moesten we onszelf altijd redden. Anneke trad toen al op en moeder en dochter waren dikwijls onderweg.
 
Al voordat we op de ULO kwamen, was ik fan van Anneke en Rob de Nijs. Rob woonde in de Linnaeusstraat in Amsterdam in de buurt waar wij woonden. Als hij thuis was, stond zijn groene sportwagen voor de deur... Jeugdsentiment! Als we in huize Grönloh waren en Anneke was thuis, dan was het altijd een gezellige boel. Haar moeder was een klein vrouwtje met zwart haar en een grijze lok. Een zorgzaam en hartelijk lieverdje. In die tijd ontmoetten we daar ook veel bekende Nederlanders, Willeke, Trea Dobbs, Peter Koelewijn, Harry van Hoof en anderen. Ik herinner me nog die keer dat we met ons allen hebben gezongen, Peter speelde op de gitaar en Harry op de piano. Geweldig was dat. Marijke en ik mochten ook wel eens mee naar optredens van Anneke, wat een belevenis vond ik dat. 

Ik kan nog zoveel vertellen over die heerlijke tijd. Femmy nam het helaas niet zo nauw met haar schoolwerk, Marijke en ik waren daar wat serieuzer mee bezig. Femmy had in huis ook nog een andere taak: fanmail van Anneke beantwoorden en daar had ze haar handen vol aan. Marijke en ik hielpen haar zoveel mogelijk hiermee, wij schreven op de kaart de opdracht en deze werden dan door Femmy ondertekend uit naam van Anneke en vervolgens in de gefrankeerde enveloppe gestopt en dicht geplakt. Ja ja, zo werden de fans onwetend in de maling genomen. In 1965 behaalden we alle drie onze diploma’s. De vriendschap bleef bestaan maar we zagen elkaar natuurlijk niet meer zo veel en vaak. Nog regelmatig gingen we uit.
 
Om een heel lang verhaal kort te maken, Marijke leerde Jan kennen en kreeg twee kinderen, ik trouwde en kreeg een dochter en Femmy bleef alleen maar had een heel druk leven in de muziek als jazz-zangeres en schreef later ook liedjes voor Anneke.

In september 2002 vierden Marijke, Femmy en ik onze 40-jarige vriendschap. We wilden iets doen “van vroeger” en gingen naar Artis. Wat een heerlijke dag en wat hebben we veel gepraat. ‘s Avonds gingen we uit eten. Als herinnering maakte ik een collage van die dag van alle gemaakte foto’s. Deze hangt nog altijd hier aan de muur en bij Marijke staat hij op haar werkkamer. Helaas werd Femmy heel ziek en overleed in juni 2007. We hadden al plannen gemaakt voor onze 45-jarige vriendschapsdag... Tot op de dag van vandaag hebben Marijke en ik op de sterfdag van Femmy altijd telefonisch contact of bezoeken we haar graf.
 
Marijke en ik zijn nog altijd vriendinnen, volgende maand al 54 jaar...! Marijke en Jan zijn opa en oma van 4 kleinkinderen en ik heb één kleindochter. We kunnen over al die jaren boeken schrijven!
 
Wat een bericht van jou kan doen. Afschuwelijk voor Anneke dat zij nu moet optreden met zuurstof. Gelukkig laat zij zich niet belemmeren hierdoor. Anneke haar leven ging ook niet altijd over rozen, beide zussen zijn overleden, ook haar moeder en haar echtgenoot Wim-Jaap. Gelukkig heeft ze nog twee zoons. Hoe het met hen gaat weet ik niet. Ik heb bewondering voor haar doorzettingsvermogen en hoop haar nog dikwijls op tv te kunnen zien en haar Brandend Zand te kunnen horen.


Groeten,


Ank Stork
 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu